Koniec maja i początek czerwca to czas gdy na Rozoczu pojawia się bardzo rzadki i piękny storczyk zwany obuwikiem. Jest pod ochroną, nie wolno zrywać, wyrywać, wykopywać. Wystarczy że sfotografuje cie, pod warunkiem że znajdziecie tego żółtego bucika.

Obudziłem się po lekkich opadach śniegu. Herbata i w drogę. Moim celem był Czarny Staw i opcjonalnie dopływ Czarnego stawu Świerszcz. Od domu do celu podstawowego mam cztery kilometry, postanowiłem pójść pieszo. W plecaku tylko Nikon D750 i dwa obiektywy 50/1.8 i 20-35/2.8 obydwa to Nikony, była też kanapka. Gdy do celu zostało około kilometra bacznie obserwowałem okolice wyszukując tropów i śladów zwierząt. Potem były tropy lisie, ryjówki i wiewiórki. Ta sytuacja zmieniła się zmieniła gdy doszedłem do celu. A tu, był bal, wielki Bal. Co tu się musiało odprawiać to świat nie widział. W jednym miejscu nad brzegiem cała masa tropów. Wielu tropów, były dziki i jelenie nieco z boku sarny się przyglądały. Całość na pewno widziały dzięcioły czarne oraz krzyżówki które były na wpływie Świerszcza do Czarnego Stawu.

Minął rok od czasu gdy zadałem sobie pytanie, czy wyjdę gdzieś w teren jeszcze? Czy jeszcze będę fotografował teleobiektywem. Czy będę w ogóle fotografował? Obecnie pierwszego stycznia 2022 roku już jestem pewien że będę nadal fotografował i spotykał się z kolegami po fachu i z przyjaciółmi którzy mnie wspierali. Dziękuję rodzinie, dziękuję Monika, Sabina, Agnieszka, Ania z Akademii Przyrodniczej na Roztoczu. Dziękuję Arturowi, Robertowi, Czesławowi, Pawłowom, Przemkowi, Zdzisławowi, Krzysztofowi, Piotrowi, Grześkowi oraz Wiesławowi i Mikołajowi. Rok temu zacząłem ostrą walkę z chorobą. Wygrywam robię fotografie
i prowadzę auto.

Była piękna pogoda, słoneczko świeciło i grzało mój twarz. Ptaki już ucichły poza tymi najdrobniejszymi, które krążyły w koronach świerków i jodeł. Delikatny zapach żywicy unosił się w powietrzu, szedłem powoli napawając się świeżym pachnącym powietrzem. Ten listopad okazuje się nadzwyczaj słoneczny. Zszedłem z ubitej drogi pod nogami zrobiło się miękko. Po chwili wszedłem między drzewa, stojące i te powalone, ale jakże potrzebne dla innych drzew i organizmów żywych. Teraz pod nogami miałem cudowny kobierzec mchów zielonych. Wiatr ustał, jest ciepło i jeszcze bardziej pachnąco. Jest pięknie. Do złotej godziny pozostało jeszcze trochę ale obraz jawił się wspaniały, niczym z powieści James`a Olivera Curwooda "Łowcy Wilków, łowcy złota, łowcy przygód". Książkę czytałem ze cztery razy zimowymi wieczorami. Nazajutrz wyruszałem w śniegi Roztocza Środkowego. Tym razem cel był inny. Ale o tym sza! Kijkami badałem grunt, wszakże to kraina bobra. Każde przyklęknięcie oznaczało namoczenie się w mokrym mchu. Ale nic to. I tak to doszedłem do miejsca które spełniało moje wymagania, ale o tym innym razem.

Miałem tym razem szczęście fotografować ślub w niezwykłym miejscu jakim jest nasz piękny kościółek na wodzie w Zwierzyńcu. Wesele było w klimatycznej Karczmie Młyn. Para młoda chętnie pozowała wraz z zaproszonymi gośćmi. Śmichów, chichów, było co nie miara. Wszystkiego dopełniała wspaniała kuchnia i bardzo sprawna obsługa.

Gdy państwo młodzi są weseli i otwarci to fotograf cieszy sie z pracy. 

Do tej pory nasze wyprawy były dość luksusowe bym rzekł. Na fotografowanie chomików wstawałem o 7, 8 godzinie  rano. Po kawie i śniadanku. Brzuszek pełny, cieplutko i przyjemnie. No, potem było różnie. Ale dziś, choć to raptem 4 rano to magnetyzm łóżka był silny, ale co tam. Wstałem, kawa zrobiona i wypita, w drogę. Na miejscu bylismy ciut po 5 rano. Zimno, mokro, bardzo mgliście. Klimaty miały być. Nie było. ale za to było ptasio. I całkiem przyjemnie, nawet błoto nie było zbyt zimne w dotyku gdy czapla nadobna zaczęła się zbliżać. Tak jak zwykle w takich momentach zaliczam glebę od razu. Czy było warto sami oceńcie. Ja byłem zadowolony, myślę że koledzy także. Piszcie czy też byście chcieli uczestniczyć w takich wycieczkach. Zapraszam do kontaktu rbijas@gmail.com.

Wędrując po polnych drogach szukając śladów i tropów drobnych ssaków napotykam czasami na całą paletę barw i kolorów mieniących się na żółtym tle rzepaku. Zadumany, zawąchany, czasami wzdrygnę się warczeniem chomika, lub zobaczę wpatrujące się we mnie ogromne i łagodne oczy sarny. Po chwili czar pryska i tylko zad widać gdy sarna umyka wysoko skacząc. Ach te pola.

Czasami zdarzy się fotografowi przyrody taki moment, taka chwila kiedy może obserwować zachowania swoich ukochanych bohaterów. Zdarza się, że takie chwile zatrzyma. Być może to ostatnie takie chwile w tym sezonie podczas fotografowania susłów, a może to w ogóle ostatnie chwile w życiu młodego susła? Może fotograf nigdy więcej nie natrafi na taka sytuację? tego nie wiemy, dlatego u mnie jest dużo zdjęć których nikt inny by nie trzymał bo nie są idealne. Te zdjęcia pokazują nam świat zwierząt i ich uczucia.

A ja zakończyłem fotografowanie z usmiechem na twarzy i z duszą radosną.

Fotografowanie tych wspaniałych zwierząt jest dla mnie czymś wyjątkowym i niezwykłym. Cieszę się gdy okazują mi choć odrobinę zaufania i pozwalaja się fotografować z bliska, czasami bardzo bliska. Dziś suseł nic sobie nie robił z mojej obecności i podszedł na 1,5 m popatrzył mi w oczy i leniewie schował sie w swojej norce. Zapraszam do ogladania.